Na een paar dagen rust vertrokken we weer vroeg richting ABC. Het weer was tot nu toe steeds 2 a 3 dagen redelijk goed en 3 dagen slecht met sneeuw. Het plan was om de eerste mooie dag naar kamp 2 te klimmen om vervolgens nog 2 mooie dagen te gebruiken voor de toppoging. Jorg besloot ‘s ochtends vroeg niet mee te gaan. Remy ging wel mee, maar voelde zich na de beklimming van het coilour zo leeg, dat hij besloot ook terug naar base-camp te gaan. We bleven met z’n drieen over, genoeg voor een serieuse poging. Echter aangekomen in ABC, ging het sneeuwen en dit bleef 3 dagen zo doorgaan! De derde dag begon goed, maar na 2 uurtjes lopen sloeg het weer om. Door de mist zagen we de wanden boven ons niet meer, maar we hoorde wel continu kleine lawines naar beneden komen. Hierop besloten we toch maar weer terug te gaan. We lagen nu al drie dagen in ons Bibler tentje een beetje te kaarten en te eten….De ochtend erna eindelijk mooi weer! We beklommen de col en kwamen net voor het slechte weer boven.
‘s ochtend vertrokken we vrij laat, zodat de zon in de wand kwam. We gebruikte het touw wat we vorige keer hebben laten hangen. Bas en Saskia beginnen vandaag als klimteam en Vincent volgt met een haulbag op zijn rug.
Vincent en Saskia in de eerste stand
Het vervolg vanaf deze standplaats valt al gelijk zwaar. De crack wordt onderbroken door een klein sneeuwveldje, wat hard bevroren is. Ik probeer eerst spreidend eroverheen te klimmen, maar moet aan het eind toch door de sneeuw. Ik schop met mijn klimschoentjes kleine treetjes en ga hier voorzichtig op staan. Ik kan mijn schoenen niet verwisselen voor bergschoenen, want ik sta al een aardig eindje boven mijn laatste zekering. Gelukkig kom ik er doorheen en kan hierboven een grote cam plaatsen. Na nog een meter of 8 kom ik op de standplaats aan onder het grote blok. Dit schijnt volgens de topo van de Fransen pas de eerste standplaats te zijn! Ruim zestig meter klimmen….
De volgende lengte is makkelijk, veel sneeuw, maar slechts vierde graads. Hierna wordt het echter weer een stuk harder. Steil en al gelijk flink wat ijs in de cracks. Ik krijg het ijs niet weg, dus ga een beetje artif aan een paar knifeblades er links om heen.
Door al dit artif klimmen en ijsruimen merken we al dat we veel te langzaam gaan. In de middag klim ik me ook nog vast. De crack eindigt en boven zie ik nog 8 meter plaat wat uitkomt in een groot sneeuwveld. Met geen zekeringsmogelijkheden zie ik het niet zitten en ga terug. Door het tijdgebrek ga ik alvast de lengtes onder ons voorzien van vaste touwen, terwijl Vincent ook een poging doet verder te komen. Ook hij eindigt op hetzelfde punt, wel vinden we een crack 8 meter links van onze route. Met een soort van king swing zwaai ik aan een nutje over de natte plaat en bereik deze crack. Gelukkig , we kunnen verder! Ik maak net naast het grote sneeuwveld een nieuwe standplaats, want de originele zit midden in het sneeuwveld.
Inmiddels is het al zes uur en met geen bivakmogelijkheden seilen we ab en slapen comfortabel in onze tentjes.
De volgende ochtend staan we redelijk brak op. Vincent heeft last van zijn rug van de haulbag en Sas en ik zijn slecht herstelt vanacht. We gaan uiteraard toch weer de pijler in, het zal immers onze laatste kans zijn. We jumaren naar het laatst bereikte punt en klimmen verder. Helaas is het terrein hierna weer even moeilijk en we vorderen wederom te langzaam.
Bas en Vincent in de vierde lengte
Aan het eind van de middag op zo een 6000m zien we in dat we het niet gaan redden. Het mooie weer is op, net als ons eten, energie en tijd.
Uiteraard baalde we flink, maar aan de andere kant troost het ons dat we alles gegeven hebben en een mooie beklimming hebben meegemaakt.
De volgende ochtend breken we alles af en vertrekken weer naar base-camp. Jorg is gelukkig omhoog gekomen om ons te helpen, want de lasten zijn zwaar, heel zwaar. We slepen naast onze rugzak ook nog een haulbag achter ons aan.
Al met al zijn we tevreden en hebben een mooie tijd gehad, smaakt naar meer!!!













Feed
